VRAAG van een lezer:

Ik snap de laatste zin van de achterklap niet.  Ook niet na het lezen van het boek En ik vraag mij dus af of de laatste zin wel klopt : ” …een trauma dat seksueel aantrekkelijk is”..

ANTWOORD:

Die ene zin is de samenvatting van het hele boek.
De meeste mensen die seksueel misbruikt zijn hebben er geen idee van dat hun seksualiteit en identiteit (mede)
worden bepaald door het eerste moment van seksueel misbruik.
Dus de eigen lust en de seksuele wensen/ voorkeuren zijn daarmee verbonden /komen daaruit voort.
Het is de samensmelting van het kind (in shock) met de seksuele voorkeuren van de dader.
De bewustwording komt meestal op latere leeftijd. Dus dat alles wat in de traumatische ervaring plaatsvond (overval op het lichaam en het toe-eigenen daarvan) een sterke seksuele component bevat die terug te zien in relaties die gezocht worden (in herhalingsgedrag).
Een Traumatische ervaring heeft een sterke, herhalende zuigkracht, als dat in je seksualiteit terecht komt wordt de verdubbelaar ingezet.

 

Het collectieve nee

De wereld kan het seksueel misbruik niet aan: Het Collectieve Nee

Het volle besef van de ernst van de schade en de gevolgen van seksueel misbruik lijken nauwelijks door te dringen bij onszelf en onze omgeving. Er is een collectieve ontkenning gaande van de verborgen wereld. Daarom is het zo moeilijk om erover te praten. Om erover te beginnen.
De tegenkrachten zitten eerst in onszelf. Moed en kracht zijn nodig om het onzichtbare zichtbaar te maken en het ongezegde te zeggen. Je moet als slachtoffer ook nog een paradox oplossen. Er is mannelijke- of vrouwelijke kracht nodig om de daden openbaar te maken terwijl deze kracht juist door het misbruik is gehalveerd. Bovendien zit de onbekende wereld vol met taboes. Homoseksualiteit, pedoseksualiteit, vervuilde heteroseksualiteit, zieke machtsverhoudingen, kindermishandeling.

Naast het persoonlijke collectieve nee dat we in ons meedragen is het nee goed waar te nemen in onze omgeving, de hulpverlening, bij politie en justitie, in de wetenschap.

Want als dat werkelijk echt bloot komt te liggen dan gaat iedereen voelen hoe misbruik in ons hele maatschappelijk, economisch en sociale systeem domineert.

Achter het collective nee, de grote laag van ontkenning ligt de waarheid over seksueel misbruik te wachten.

De waarheid die elke dag bevestigd wordt in de eindeloze stroom van nieuws over hoe er in allerlei vormen en variaties seksueel misbruik gemaakt wordt van kinderen, meisjes, jongens.

Rechtszaken, coming-outs, getuigenissen, egodocumentaires. Netflix met de documentaires over waargebeurde verhalen: het misbruik-duiveltje komt wel heel vaak uit het stiekeme doosje. “Ja, het is dus toch wat ik al dacht. Seksueel misbruik, verkrachting, is de basis van de hele documentaire. Net als in vele boeken, films of toneelstukken. De catharsis maakt dat je vermoeden klopt.”

In een kleine moeite door kun je mishandeling in de jeugd er gewoon naast zetten. Het is bijna het zelfde.
De dader en de gewelddadige daad bepalen het hele leven van de protagonist (hoofdrolspeler).

Het lijkt dus open gelegd te worden, echter altijd als indirecte bron van het getoonde gedrag. Maar er is een directe rode lijn naar het moment van mishandeling of seksueel misbruik.

En altijd is er de omgeving die het -ondanks de vele signalen- niet zag, ontkende, wegkeek en niets deed.

Het duurt jaren voordat het tot je doordringt.

Even over de beroemde hervonden herinneringen. Het bewijs is geleverd door de onderzoekers van de Universiteit van Maastricht. Ons geheugen vervormt herinneringen en het is zelfs mogelijk dat we ons zaken herinneren die echt niet hebben plaatsgevonden. De conclusie is dat ons menselijk geheugen onbetrouwbaar is. Dus ook herinneringen aan seksueel misbruik.

Na seksueel misbruik werkt het echter anders. Als de ervaring niet in de werkelijkheid kan komen door over de ervaring aan omstanders te vertellen, gebeurt er iets anders.

Je blijft leven in en met de ervaring, die nog geen herinnering is geworden. Daarom herinner je je het niet.

Je leeft erin met degene die je erin getrokken heeft: in de seksuele wereld van de dader. Vertel mij eens hoe je een herinnering kan maken van een ervaring die nog niet van jezelf is geworden?

De heftige ervaring ga je langzaamaan her-inneren, toelaten in je lijf en leden.

 

Hervonden herinneringen onbetrouwbaar?

Idioot! Kijk eens waar mensen in leven.

Zij leven in en vanuit de herinnering.
Help hen die te ontdekken door hen te bevragen over hun seksualiteit en hun machtsissues.

Het proces is hen in de herinnering te krijgen, te reconstrueren waar hun gedrag uit voortkomt, waar ze last van hebben en zich onvrij bij voelen.

Leer hen de schade te beseffen en daarna de herinnering (opnieuw “inneren”) in de tijd en voelbaar in het lichaam brengen en zo achter zich laten.

Je kunt het zien aan het seksuele leven dat iemand heeft.

 

Het duurt jaren voordat het doordringt. De triggers die leiden naar machteloosheid en herhaal-gedrag dat je zelf pas doorhebt na honderden keren en je iets ontdekt van een vreemd levensthema. Je merkt dan pas dat je leeft in een herinneringEr zijn zoveel mensen op zoek naar het juist vinden van een herinnering die aansluit bij een chronisch gevoel dat zij in zich meedragen, dat er ooit iets is gebeurd. Maar het komt niet terug als herinnering, het komt terug als besef en door reconstructie. De herinnering toont zich in het eigen herhalingsgedrag.

Het verschil tussen de schade en de gevolgen van seksueel misbruik.

Gevolgen kunnen je bestrijden, leren hanteren en be-pillen.
Je moet helpen de schade te herstellen niet de gevolgen bevechten / bestrijden
In Traumaseksuologie beschrijven we de schade
en richten ons op de schade, niet op de gevolgen

Misschien ken je de gevolgen van seksueel misbruik. De gemeenschappelijke taal van psychiaters (DSM-V) die zij hebben ontwikkeld om te benoemen wat de klachten zijn van mensen die zich aanmelden bij de ggz voor hulp hebben er een aantal. Zonder te onderzoeken waar de oorsprong ligt want dat is te veel werk of geen beginnen aan.

Zonder het te benoemen is ‘Seksueel misbruik in de jeugd’ aanleiding tot een veelheid aan diagnoses: het woord stoornis is het handelsmerk geworden: angst-, gedrags-, stemmings-, agressiestoornis. Dat betekent dat er altijd wordt gekeken met een ziektebril. Het is ziek en de alleswetende dokter behandelt de zieke, wiens stoornis hij/zij zojuist heeft vastgesteld. Dat verschillende profs verschillende diagnoses stellen en regelmatig ook foute is de ziekte en onnauwkeurigheid van het systeem (dat gevangen is in het collectieve nee). En oh wee als je twee diagnoses hebt: dat is werk voor specialisten en die zijn niet makkelijk te vinden!

Na een jeugd met seksueel misbruik kun je in de gevolgen van de schade wel vijf diagnoses vaststellen.

Ik pleit niet voor het vaststellen van stoornissen maar voor het vaststellen van de schade en te werken aan schadeherstel.

Schade? Wat is die schade dan?

“Het punt is dat je de verwondingen die van binnen zitten niet kan zien”

Dat lijkt een algemeen aanvaarde waarheid maar dat is het niet:

“Als je kijkt met een juiste waarnemingsbril kun je de verwondingen heel goed waarnemen.”

De schade na seksueel misbruik is het blijven leven in de ervaring van het misbruik. Je leeft in een verwarrende, pijnlijke ervaring zonder dat voor langere tijd te beseffen. De ervaring is gevat in een geheim, je kunt er niet bij en je kunt hem niet delen. Het is een bevroren deel van je, waarvan je niet meer kan voelen dat het die er is.

Je begint op den duur je eigen herhalingen op te merken en te beseffen wat je doet in bijvoorbeeld seksualiteit en relaties.
Dat is leven met een te hoge angst en alertheid, bezet zijn door de dader en de daad, last hebben van de seksuele imprint, een defecte zelfbescherming, een leven leiden in de aanpassende rol, last hebben van dubbele gevoelens naar autoriteiten, seksueel herhalingsgedrag als dader, slachtoffer of voyeur. En zo nog een paar.

Er is iedere dag wel iets in de media over seksueel misbruik. Het lijkt alsof het een onderwerp is dat onze aandacht heeft. Niets is minder waar. We weten nu al dertig jaar dat het voorkomt sinds belangrijke onderzoeken dit aantoonden. Maar we leren niets, we zien nog steeds de werkelijke schade niet. We zien de verwondingen van slachtoffers niet omdat die alleen te zien zijn met een bril op die de schade toont. Maar we willen zo’n bril niet, want als we gaan zien dan gaan we voelen hoe diep misbruik is ingebed in onze samenleving.  Een van de schadelijke onderdelen van seksueel misbruik is dat de dader een tweede rol aanneemt waardoor het slachtoffer steeds bezig moet zijn met dit dilemma op te lossen. Wie spreekt er nu de Vader of de Dader?

Naar aanleiding van het vorige kom ik met een aanbeveling: stel dat we ons bij elke beslissing die we nemen onszelf drie vragen stellen.

  1. Is de rol die ik nu ga innemen eenduidig of dubbel en ben ik rolvast?
  2. Is de beslissing die ik neem gebruik of misbruik
  3. Is de beslissing goed en beschermend voor de aarde

Lees meer